Związek Banków Polskich

Związek Banków Polskich powstał w 1991 r. Do związku przystąpiły banki państwowe, banki-spółki akcyjne, banki spółdzielcze, a także banki z udziałem kapitału zagranicznego; obecnie zrzesza on większość banków. Związek może brać udział w tworzeniu nowego prawa bankowego. Wpływa także na zmiany w ustawach, które odnoszą się bezpośrednio do prawa bankowego, jak prawo dewizowe i przepisy o przekształceniach własnościowych w systemie bankowym. Związek dba również o zachowanie dobrych obyczajów w praktyce bankowej.

Na walnym zgromadzeniu Związku Banków Polskich uchwalono w 1995 r. Kodeks Dobrej Praktyki Bankowej, apelując do pracowników bankowych o jego przestrzeganie. Kodeks stanowi zbiór zasad postępowania w działalności bankowej. Banki powinny się kierować przepisami prawa, normami przewidzianymi w Kodeksie, uchwałami samorządu bankowego oraz dobrymi zwyczajami kupieckimi, uwzględniając, że są instytucjami zaufania publicznego. Powinny one działać według najlepszej woli i wiedzy, rzetelnie, rzeczowo i starannie, nie nadużywając swych uprawnień i nie wykorzystując swego profesjonalizmu w sposób naruszający interesy klienta.

Każdy bank powinien traktować swoich klientów z jednakową starannością i po partnersku. Nie wyklucza to możliwości różnicowania warunków mów zawieranych z klientami w zależności od ceny wypłacalności, ryzyka i warunków stosowanych przez konkurentów. Bank powinien informować klienta o warunkach świadczonych usług i możliwościach uzyskania dodatkowych korzyści oraz o związanym z daną usługą ryzyku, a także o podstawach naliczania opłat i prowizji. Reklama banku nie może wprowadzać w błąd, a powinna zawierać rzetelne informacje co do zakresu i warunków świadczonych przez ten bank usług. Bank zobowiązany jest do zachowania poufności co do uzyskanych od klienta informacji, w szczególności dotyczących jego sytuacji ekonomicznej. Skargi klientów powinny być rozpatrywane rzetelnie i w możliwie najkrótszych terminach.

W stosunkach pomiędzy bankami każdy bank powinien kierować się zasadami solidarności i lojalności środowiskowej, zachowując zasady uczciwej konkurencji. Banki, nie naruszając własnych interesów oraz zachowując tajemnice handlową, powinny wspomagać się przy wykonywaniu wspólnych przedsięwzięć i czynności bankowych na zasadzie równości i wzajemności. Przy wymianie informacji i wydawaniu poświadczeń banki powinny dbać o ich prawdziwość i rzetelność. Akcje reklamowe należy tak prowadzić, aby nie naruszać interesów i podawać w wątpliwość solidarności innych banków, ani też nie oceniać ich działalności. W przypadku powstania sporów banki powinny dążyć do ich polubownego załatwienia, korzystając z sądownictwa polubownego, prowadzonego przez samorząd bankowy.

Pracownik banku powinien dbać o dobre imię banku i godnie go reprezentować, a także zachowywać się lojalnie wobec banku, w którym jest zatrudniony. Powinien on wykonywać swoje obowiązki sumiennie, zgodnie z najlepszą wolą i wiedzą, w granicach dopuszczalnego ryzyka uzasadnionego interesem banku. Wobec klientów pracownik banku powinien być uprzejmy i rzeczowo wyjaśniać im istotę świadczonych przez bank usług, zachowując dyskrecję i poszanowanie tajemnicy handlowej. Zachowanie tajemnicy obowiązuje także po zakończeniu pracy w banku. Pracownik nie powinien podejmować czynności, które mogłyby doprowadzić do powstania konfliktu interesów pomiędzy nim a bankiem, w szczególności nie powinien podejmować działań konkurencyjnych wobec banku, w którym jest zatrudniony. Nie powinien on wykorzystywać zajmowanego w banku stanowiska dla osiągania osobistych korzyści. Z kolei banki powinny zapewniać pracownikom równe szanse w karierze zawodowej oraz stwarzać możliwości rozwoju. Przełożeni powinni ułatwiać podległym im pracownikom przejawianie inicjatywy, samodzielności i odpowiedzialności.